माझी माय......

एक होती... एक आहे... ह्रदयात माझ्या... नाव आहे...
माझे तिचे....एक गाव आहे... तिचाच नयनी... भाव आहे...
माझ्या मनाचा... तीऽऽसं... ठाव आहे...
ती... वादळातील...नाव आहे...
पुसू नका...ती कोण आहे?... काय आहे....?
फक्त मजसाठी....जगणारी ती.... माझी माय आहे.....
@ओम(अमोल२२कर)

पावसा..

आज तो पुन्हा आला...नेहमी सारखाच...
पण बाकी काहीच नेहमीसारखं नाही...
असंख्य आठवांचे बाण...मनाच्या आरपार
झालेत...अन गात्र  मात्र  गपगार झालेत...

असाच आला बरसत बरसत...काठांच्या भोवताली...
तीच चिमुकली आठवे सारी...पुन्हा उजागर झाली...
नकळत सारे घडले काही...अन उलगडले काही...
मनात माझ्या घट्ट मिठीने ..पुन्हा बिलगले काही...
तोच गारवा मनात सजला...त्याच ठिकाणा पाही..
पहूडलेलो आपण अलगत कधीकाळच्या वेळी...
अशी पाखरे कुण्या गावची? कुण्या ठिकाणी गेली..?
सानिध्याच्या शृंखला ती..ह्रिदयात ठेवूनी गेली...
काय म्हणावे तुला पावसा..असे कसे रे होई...
दूर पसरल्या क्षितीजालाही..ओढ अनामिक होई..
बरसत जा तू असा पावसा..वाटे धरणीलाही...
तुझ्याच वाचून तिच्या जीवाची, होते लाही लाही....

लायकी....

म्हणे  तू  स्वतःला बडा  राजबिंडा ...
तरी  भिक्कारडयापरी   घेतोस  रे  हुंडा ....
अशे  पेशावर , दलाल  साले  तुम्ही ,
लग्नसोहळा  तुमचा  (खांदा -नीच ) धंदा ..
नका  घेवू  नाव , छत्रपतींचे  मुखी ..,
असा  थोर  राजा,  ना  पाईस   रे  मिन्दा....
उष्टे  खाण्यात , माहीर , पिलावळीचा  तू ,
माझे  चाटण्यात  थुकेले, तुझा  हातकंडा....
दोन इंची  ऐवजाच्या , तू  गर्तेत  घोळ-लेला ....
जसा  तोंड  मरे , हर  फुलावरी  भुंगा ....
ती  वेळ  आता .... फार  दूर  नाही ...,
फिरशील  दारोदारी , गात , माझिया  अभंगा....
@ओम (अमोल २२कर )

ना इथे रे...

चंद्रास  ना इथे  रे  कमी  चांदण्याची ...
आज   रांग  लागलेली  इथे  तारकांची ....
असा  कसा  मी  रे  बंदिवान   होतो ...
दारात  थांबलेली ...बरसात  रे  सुखांची ...
चिंब  आज  भिजलो ...पुन्हा  त्या  सुखांनी...
नयनात  आज  माझ्या ,ईद  त्या  क्षणांची ...
आज  पूर  आला , पुन्हा  सोहळ्यांचा ...
खुशीच्या  तुशारे , गर्दी  आसवांची ...
पुन्हा  सिद्ध  झाला ..सिद्धांत   कर्म तेचा..
पुन्हा  पेटली   ती , वस्ती  कंटकांची ...
मी  सोसलेले  ते ,फक्त  थेंब  होते ...
तुटेल  तुजवरी  ती ,झुंड  सागरांची ....
@ओम (अमोल२२कर )