मन झाले ग फितूर

मन झिम्माड झिम्माड सखे पावसाच्या सरी..
नभ दाटले ग उरी ..तुझ्या माझ्या मिलनाचे..
काया आतूर आतूर....दाटे मनी हुरहूर..
मन झाले ग फितूर ..तुला पाहताना सखे....

@ओम(अमोल२२कर)

प्रणयाचे प्रलय......

प्रणयाचे प्रलय येताना जे वलय मनी तयार झाले...
तेच सखे आज कविता बनून आले...
   त्या प्रणयाच्या वाल्यांची लय अन जग बेधूंद
झालय...आता न कशाचं भय ,फक्त मिलनाच
सुख अभय..गारवा घेवून आलय..... जे झालय
ते जणू मंतरलेल सारं काही..
 नंतर अंतर कमी कि जास्त याची जराही तमा
नसताना..तुला हसताना ,मनी बसताना ..कमी
 होत जाणाऱ्या अंतराच दिव्यच काही वेगळ....
   विसावलेले अंग ,खुलून आलेले रंग ,सर्वांगातून
वाहणारे तरंग ..श्वासांचे जूळलेले अभंग..सारे विश्वाच
जाहले दंग....
      त्यावेळी अंगावर खुललेल्या रंगावर होणारा
तरंगाचा बहर अन दंगतेचा कहर निर्माण होवून
झालेल्या अभंगावर जेपण लिहाव ते कमीच
आहे सखे...
 म्हणून मनाचा प्रवाह वाहत असताना..मी तुला
हवा असताना डोळ्यात निर्माण झालेली ओल
वर्णन्यासाठी अबोल झालेले बोल हृदयात खोल
खोल रुतताना,त्या अनमोल क्षणांची तुझी बहूमोल
असलेली साथ त्यावेळी मी शब्दात व्यक्त करू शकलो
नाही..त्या अव्यक्त भावना व्यक्त करण्यासाठी ही
शब्दांजली ...सखे फक्त अन फक्त तुझ्याचसाठी...
@ओम(अमोल२२कर)

मी...

जिथे  पाणी  तिथे  मी .....
अढळ  अस्तित्व   लेवूनी ...
कधी धारान्तुनी... कधी  गारांतुनी...
 कधी  अश्रुन्तूनी .. कधी  घामातुनी ....
नदीत  मी ...सागरात  मी ...
दवबिंदूत  मी... पर्नात  मी ...
हिरव्या  उभ्या  कुरणात  मी..
हिमालयाच्या चरणात मी..
मातीत  मी  सामाउनी..
गंधात  मी..फुलात  मी ...
शिंपल्यात  मी ...साठून  मी ...
मोती  बनूनी  कंठात  मी ..
जळलो  तरी  हवेत  मी ..
सखे  तुझ्या  कवेत  मी ..
ह्या  न  त्या  रुपतुनी ..
जवळी  तुझ्या  मीच  मी .....
@ओम(अमोल२२कर)

ओठी तुझ्या.....

ओठी  तुझ्या  ग होते .. राहील  नाव  माझे ..
ह्रिदयात  साठलेले .. जपशील  गाव  माझे ...
ते  स्पर्श  गोंदलेले .. अंग  अंगावरी  तुझिया ..
इंच  इंच  जाणतो  गा .. आपूस  ठाव  माझे ..
भिनलो  नसात  तुझिया .. श्वासात  खेळतो  मी ..
मनात  घोळतो  मी .. मांडून  डाव  माझे ...
हे  आव्हान  रे  तयाला ... पुसूनी  दाव मजला ...
तिच्या  अंतरित  तुजला .. दिसतील  भाव  माझे ..
घमंड  नसावे  इतके .. जिंकून  डाव  खोटे ..
उष्टेच  घास  तुजला ..भरतील  घाव  माझे ...
@ओम (अमोल२२कर) 

अजूनही मी..

शिंपल्यात साठलो मी ...मोती बनून आलो..
कंठात दाटलो मी ..बेधुंद गीत झालो..
पर्वा इथे कुणाला ? विसर ह्या जगाला...
मनात भावनांचा ....सूर्य मी जहालो...
माझी अजून प्रतिमा..मनात कोरलेली..
डोळ्यातही तयांच्या..स्वप्नात स्वार झालो..
उरले कुठे तरी ते...अवशेष आठवांचे...
पाऊस त्या क्षणांचे..देवून गार झालो...
आता कुटे तयांना..चाहूल पाउलांची..
वाटेस ज्या सुखाच्या..दावून वाट आलो..
@ओम(अमोल२२कर)

mazi sakhi...

सखे तुला पाहताना खरचं मन खूप भारावून जातं...
अन मनातलं आपोआप कागदावर येत...
   अस वाटतंय देवानं खास माझ्यासाठी बनवून
पाठवलंय तुला ...अजिंठ्याच्या लेनीतून .....
खरच तू अजिंठ्याच्या लेण्या मधूनच  आली आहेस...
तितकीच रेखीव ....तितकीच कोरीव....तितकीच वलयदार....
जणू सौंदर्याचा पूर यावा .....हि कोणती भूमिती ? हे कोणतं
सूत्र .....तुला पाहून हजारो वर्ष अजरामर होईल अशी
कलाकृती निर्माण करत येईल ...इतकी मोहक....
  इतकी मोहक ..इतकी सुडौल ....इतकी रेखीव ....
की कामदेवालादेखील भुरळ पडावी...इतकी मोहक ....
पाणीदार डोळे ....आरपार भेदणारी नजर... धनुष्याकृती
भुवया....नाक ....ओठ....अन.......
 रेखाटनांचा अन वालयांचा कहरच जणू तू....कितीही
पाहिलं तरी डोळ्याचं पारनच फिटत नाही ....तुला वर्णायला
शब्दच  अपुरे पडतील ...सौंदर्याच्या व्याख्याच बदलतील....
त्यानेदेखील फार निवांतपणे साकारल असेल तुला .....
इतक्या हळुवार ..अलगत .... जणू फुलाच्या पाकळ्या साराव्या
तसं... त्यालादेखील नंतर आश्चर्य वाटलं असावं त्याच्याच
कलाकृतीच ...अशी कलाकृती "न भूतो न भविष्यति;"..
अशी आहेस सखे तू ....माझी सखी.....
@ओम (अमोल२२कर)

dhruvatara...

आईच्या  कुशीत ,
विसावे  लेकरू ..
वाट  चुकले  कोकरू ,
घरला  येई ....
डोई  उन्हाचा  तडाखा ,
हसत  सोसे  तरू..
कोणी  वाटसरू , विसावेल ...
रातीला  दिशेचा
खेळ  होई सुरु  ..
काय  मी  करू ?  सुचेना  मज ..
तेव्हा  तुझी  याद
आई .. कशी मी नाकारू ..
वाट  दावणारी  तू  , ध्रुवतारा ..
ओम(अमोल२२कर)

asa vegala mi...

असा वेगळा मी तसा वेगळा मी..
डोळ्यातील तुझ्या उबदार ओघळा मी..
तुला न कळावे असे काही नाही ..
प्रभू शिवाप्रमाणे भोला भाबडा मी..
अंगी बनतो मी ना ना कला हजारो..
जरी परिधान करतो वेश बावळा मी..
सुखावून जाती तुला छळ आगळे माझे..
कारण मनातील तुझ्या कृष्ण सावळा मी..
@ अमोल २२कर

kahi manatale...

काही मनात माझ्या ते सूर ..चांदण्यांचे ...
नयनात दाटलेले ते पूर.... आसवांचे...
तुटलो बनून तारा..इच्छा तुझ्या फळाला...
आतूर या जीवाला..... काहूर भावनांचे...
@ओम (अमोल २२कर )

tu mi ani paus

पुन्हा एकदा पाऊस पडेल...नेहमीसारखा मनसोक्त बरसेल ...
तोच गारवा ...त्याचं सरी..तेच इंद्रधनुष्य ...पण मी नसेल...
तू भिजशील ..ओली चिंब..मन मात्र कोरडं कोरडं....
डोळे बंद कर..बघ आता मी तुझ्या अगदी जवळ असेल...
काही गणितं..जरी चुकली असली ..तरी पावसाच गणित
मात्र चुकत नाही ..त्याचं कामच आहे..कोरड्या जमिनीत
नवीन अंकूर रुजवण्याच..जुनाट सगळी भुरळ झटकून
नवी पालवी खुलवण्याच...
म्हणून तर तो माझा मित्र आहे...... म्हणतात ना पाणी
विद्युत प्रवाहाचा वाहक आहे ...लहानपणी वाचलेलं...
पण तसा तो भावनांचाही वाहक आहे ...हे मोठेपणी जाणवलं..
अंतर जरी जास्त असलं..तरी तो एकदाच बरसत.. असतो दोघांवर ..
अन जोडून टाकतो साऱ्या भावना ,स्वप्न, नाती नव्याने...
म्हणूनच नाती तुटत नाहीत जरी ती दुरावतात...
म्हणूनच नाती तुटत नाहीत जरी ती दुरावतात...
ह्रिदयाच्या कोन्यामध्ये नकळतच स्थिरावतात..
@ओम (अमोल २२कर )

ek sangavas wattay..

सखे एक खरं सांगावस वाटतय...
नौका बदलली तरी किनारे मात्र बदलत नाही.. ...
सागराची विशालता नदीला उमगत नाही.....
कितीही फिरली तरी नदी सागरालाच मिळते...
संगमाच्या जागेवर पुन्हा प्रीत जुळते...
तुही तशीच फिरशील.... बागडशील....अन परत येशील ..
अनाहूतपणे येणाऱ्या पावसासारखी....
पण लक्षात ठेव कितीही बरसलीस तरीही काहीच फरक पडणार नाही...
कारण तेव्हा काहीच तुझ्या मनासारखे घडणार नाही.....
म्हणून सांगतो आता ; इतक...ा उन्माद नसावा...उघड
उघड नजरेला न तो दिसावा....
म्हणून म्हणतो "थांब !! जरा विचार कर !! नको~~ त्या पापात...
घालू नकोस भर...ज्या गोष्टी दिसतात त्या असतातच अस नाही...
आणि ज्या गोष्टी असतात त्या दिसतातच अस नाही....
मनाचे घोडे थांबव ...आत्म्याची हाक ~ ~~ऐक....."
अशी संधी मिळणं देखील भाग्याचं असत ग...नशिबाला
धन्यवाद दे तू ..खरच नशिबाला धन्यवाद दे तू ....
सखे नशिबाला ठोकारण्यात तुला मजा वाटते ना..ती मजा खुशाल
अनुभव ...पण ज्या वेळेस नशीब तुला ठोकर मारेल..त्यावेळी
मात्र सगळं चित्र फिरेल... अगदी डोळ्यासमोर अंधारी यावी तसं....
तोंडातून घास पडावा तसं....आकाशात उंच उडणाऱ्या पक्षाला
नशिबाच्य बाणाने टिपाव आणि भिरभिरत त्याने खाली पाडाव तसं....
म्हणून फक्त एकदाच ,,फक्त एकदाच~~.. ह्या वेड्या ज्योतिषाचे शहाणे
बोल ऐकून घे...खरच ग ...फक्त एकदाच..एकदाच..एक.........................
@ओम (अमोल२२कर)

sakhe

सखे.. 

मनात विचारांचे काहूर माजलेले असतानाही ....

भावनांनी उर दाटलेला असतानाही...तुझ्या मनाची होणारी

हूरहूर मला जाणवते आहे...तुझ्या डोळ्यात आसवांचा पूर

आलेला असताना ..काही गोष्टी कायमच्या दूर जात असताना..

जुने सूर विरून नवे सूर लागताना ...तुला माझी खरोखर

गरज असताना मी तुझ्याजवळ नाही याची मला खूप खंत

वाटते ग.....

पण खंत वाटूनही काही गोष्टींचा अंत टाळता येण

अशक्य असल्याची खंत मात्र अंताला जात नाही..कारण आता

पसंत बदललेली असल्यामुळे इच्छा असूनही उसंत काढण्यादेखील

मन धजावणार नाही ....

@ओम (अमोल२२कर )