प्रणयाचे प्रलय......

प्रणयाचे प्रलय येताना जे वलय मनी तयार झाले...
तेच सखे आज कविता बनून आले...
   त्या प्रणयाच्या वाल्यांची लय अन जग बेधूंद
झालय...आता न कशाचं भय ,फक्त मिलनाच
सुख अभय..गारवा घेवून आलय..... जे झालय
ते जणू मंतरलेल सारं काही..
 नंतर अंतर कमी कि जास्त याची जराही तमा
नसताना..तुला हसताना ,मनी बसताना ..कमी
 होत जाणाऱ्या अंतराच दिव्यच काही वेगळ....
   विसावलेले अंग ,खुलून आलेले रंग ,सर्वांगातून
वाहणारे तरंग ..श्वासांचे जूळलेले अभंग..सारे विश्वाच
जाहले दंग....
      त्यावेळी अंगावर खुललेल्या रंगावर होणारा
तरंगाचा बहर अन दंगतेचा कहर निर्माण होवून
झालेल्या अभंगावर जेपण लिहाव ते कमीच
आहे सखे...
 म्हणून मनाचा प्रवाह वाहत असताना..मी तुला
हवा असताना डोळ्यात निर्माण झालेली ओल
वर्णन्यासाठी अबोल झालेले बोल हृदयात खोल
खोल रुतताना,त्या अनमोल क्षणांची तुझी बहूमोल
असलेली साथ त्यावेळी मी शब्दात व्यक्त करू शकलो
नाही..त्या अव्यक्त भावना व्यक्त करण्यासाठी ही
शब्दांजली ...सखे फक्त अन फक्त तुझ्याचसाठी...
@ओम(अमोल२२कर)