"मित्रांनीच मला जगवल..."

खिशात नसताना पैसे मौज करायला शिकवलं...
एक कटिंग दोघात...अन हसायला शिकवलं...
'फेल ' झालो हे ऐकून हसलेले सारे....
पण रात्र रात्र पुस्तकांना माझ्याबरोबर जागवल....
इतके साले हरामखोर ..आपलं दुःख लपवायचे...'
कोपऱ्यात जाऊन एकाकीच रडायचे...
विचारलं काय झालं ? तर "२२कर
काही नाही!! काही नाही !! करायचे....
पण त्या काही नाहीतल..बरच काही मला मात्र कळायचं...
अनावर होवून त्यांनी...जवळ माझ्या रडायचं...
मित्राचे अश्रू  पहायलाही ...भाग्य लागत...
अन ते पेलायला काळीज....
कारण सच्च्या व्यक्ती कधी कुणाकडे उलगडत नाही..
सुख वाटन जमतं त्यांना पण दुःख वाटन जमत नाही....
म्हणून ते आजही काळजाजवळ असतात...अन
काळाला जवळ येवू देत नसतात.....
मी होतो शुन्य त्यावेळी फक्त तुम्हीच होतात..
आज सात अंकी संख्या झालो तर बरेच येतात...
पण साल्यानो तुम्हाला कोणीच ' रिप्लेस ' नाही करणार...
मनात माझ्या कुणी ती ' प्लेस ' नाही घेणार....
खर सांगतो शप्पथ आहे कट्ट्यावरच्या ' कटींगची'..
 झालो असेल जरी मी कवी अन लेखक..अभिनेता अन
दिग्दर्शक..जरी आज म्हणत असेल जग ओम सर.....
तुम्च्यासाठी मी फक्त तोच २२कर ..................
फक्त तोच २२कर ..............................................
@ओम (अमोल२२कर)